A sesión propón unha introdución crítica ao uso da intelixencia artificial no cinema contemporáneo, situando estas tecnoloxías no marco dunha transformación máis ampla das infraestruturas culturais e da produción audiovisual. A partir de exemplos concretos de investigación, desenvolvemento e produción cinematográfica, analizarase como os sistemas xerativos e as ferramentas de análise están a comezar a transformar distintas fases do traballo cinematográfico: desde o desenvolvemento de proxectos e a investigación documental ata a xeración de imaxes, a análise de arquivos, a escrita de guión e os procesos de montaxe.
A charla parte da experiencia práctica desenvolvida nos últimos anos en Artefacto, un laboratorio e produtora audiovisual con sede en Barcelona que explora as interseccións entre cinema, intelixencia artificial e análise crítica da tecnoloxía. A través de proxectos de investigación e produción presentados en espazos como International Film Festival Rotterdam, Toronto International Film Festival, New York Film Festival ou CPH:DOX, este traballo busca comprender como as ferramentas de IA poden integrarse nos procesos cinematográficos sen reducir o cinema a unha mera cuestión de automatización ou eficiencia técnica.
Neste contexto presentaranse distintos casos de estudo que permiten observar como estas tecnoloxías operan na práctica. Entre eles inclúense proxectos recentes como Membrana, investigacións sobre memoria e arquivo como Atlas of Disappearance, ou exploracións interactivas sobre traballo dixital e economía de datos como Yet the Faces. Estes proxectos permiten analizar como a intelixencia artificial pode funcionar tanto como ferramenta creativa como instrumento analítico para o estudo de imaxes, narrativas e sistemas de produción.
A partir destes exemplos, a sesión centrarase nas cuestións estéticas, epistemolóxicas e políticas que estas tecnoloxías abren para o cinema. Que ocorre con nocións fundamentais da linguaxe cinematográfica —como índice, evidencia ou memoria— cando as imaxes poden xerarse sinteticamente? Como se transforman os réximes de verdade asociados historicamente ao cinema documental? Que novas tensións aparecen entre simulación, reconstrución e arquivo cando os sistemas xerativos permiten producir imaxes plausibles de acontecementos que nunca foron filmados?
Do mesmo modo, a charla abordará como estas ferramentas reconfiguran a autoría, o traballo creativo e as infraestruturas de produción audiovisual. A aparición de modelos xerativos, sistemas de análise automática de guión e ferramentas de síntese audiovisual está a modificar a división do traballo dentro da industria e formula novas preguntas sobre propiedade intelectual, procesos de creación colectiva e economías culturais.
Finalmente, a sesión propón pensar o cinema como un laboratorio desde o que abordar criticamente estas transformacións. O cinema, entendido historicamente como unha tecnoloxía de rexistro, memoria e coñecemento, ofrece un campo privilexiado para examinar os efectos culturais da intelixencia artificial. Desde esta perspectiva, a charla explora como estas ferramentas están a reconfigurar a nosa relación coas imaxes, os arquivos e as formas de coñecemento que o cinema produciu durante máis dun século, ao tempo que abren novas posibilidades para a investigación cinematográfica, a experimentación estética e a produción crítica de imaxes.
VENRES 1 DE MAYO – 19:00h | Sala 3 | Entrada libre